Risastórt réttlætis- og sanngirnisskref var stigið á fimmtudag þegar Alþingi samþykkti hið svokallaða almannatryggingafrumvarp. Tilgangur þess er að stöðva kjaragliðnun sem orðið hefur milli viðkvæmustu hópa samfélagsins, þeirra sem lifa á elli- og örorkulífeyri, og lægstu launa. Fyrir liggur að áhrif frumvarpsins eru fyrst og síðast á tekjulægstu einstaklingana sem eru ekki með nein réttindi í lífeyrissjóðum. Til að átta sig á því hversu lágar tekjur þeirra eru er ágætt að hafa í huga að grunnellilífeyrir í dag er rúmlega 365 þúsund krónur á mánuði. Það er um 110 þúsund krónum minna á mánuði en lægstu laun.
Samfylkingin stendur stolt á bak við þetta mál ríkisstjórnarinnar, enda í fullum takti við kjarna jafnaðarstefnunnar að reyna eftir fremsta megni að lyfta þeim sem hafa minnst á milli handanna á annan og betri efnahagslegan stað. Ekki hefur verið vanþörf á þar sem síðustu ríkisstjórnir hafa trekk í trekk innleitt aðgerðir sem hafa skilið þessa hópa eftir.
Það velur enginn að vera öryrki og það velur enginn að verða fátækur.
Flokkar sem vilja festa fólk í fátækrargildum
Það var hins vegar furðulegt, og raunar óþægilegt, hversu hart þingmenn Sjálfstæðisflokks og Miðflokks börðust gegn þessu frumvarpi. Hversu hart þeir börðust gegn því að sumt fátækasta fólk landsins myndi fá aðeins meira til að lifa af mánuðinn. Þeir hafa kallað málið versta mál ríkisstjórnarinnar. Þingmenn þessara flokka fóru meira að segja í málþóf til að reyna að koma í veg fyrir að þessar kjarabætur myndu skila sér til öryrkja og aldraðra.
Kostnaður við þessa breytingu blikknar við þann kostnað sem ríkissjóður hafði í eftirgjöf af tekjum vegna skattaglufna sem innleiddar voru á síðustu árum og hannaðar til að gagnast fyrst og síðast efstu tekjuhópum, en ríkisstjórn Kristrúnar Frostadóttur er nú þegar búin að afnema. Samt kallaði einn hugmyndafræðingur minnihlutans málið „ríkisfjármálalega tímasprengju“.
Um tíma lét þessi hópur þingmanna flokka, sem vilja helst að „bótaþegar“ verði lokaðir inni í varanlegum fátækrargildrum og virðast trúa því í alvöru að stöðvun kjaragliðnunar allra efnaminnstu hópa samfélagsins muni leiða til þess að landsmenn muni flykkjast á örorkubætur, þannig að samþykkt þessa frumvarps myndi verða einhvers konar lykildrifkraftur í aukinni verðbólgu. Að verðstöðugleikinn væri á herðum örorku- og ellilífeyrisþega.
Andstaðan sýnir sitt rétta andlit
Það sem er gott við málið er að það sýnir nákvæmlega fyrir hverja Sjálfstæðisflokkur og Miðflokkur eru að vinna. Þau berjast með kjafti og klóm fyrir því að koma í veg fyrir leiðréttingu veiðigjalda, fyrir takmörkun á braski og fjármálavæðingu íbúðamarkaðar, fyrir því að eigendur bílaleigna þurfi ekki að greiða eðlileg gjöld, fyrir því að ríkasta fólk landsins geti notið skattaglufna umfram aðra landsmenn, fyrir því að verðmætar ríkiseignir verði seldar á afslætti og að velferðarþjónusta verði skorin niður. Á sama tíma berjast þessir stjórnmálamenn fyrir því að viðhalda fátækt hjá okkar viðkvæmustu bræðrum og systrum.
Í almannatryggingamálinu kristallast því skýrt hver munurinn er á stjórn og stjórnarandstöðu í landinu í dag. Annars vegar er ríkisstjórn Kristrúnar Frostadóttur sem vinnur fyrir allt fólkið í landinu og telur að hér sé eitthvað til sem heitir samfélag, ekki bara einstaklingar og fjölskyldur. Hins vegar er minnihlutinn á Alþingi sem vinnur eftir því að lífið sé einhvers konar darwinísk barátta hvers fyrir sig, sem berst fyrir aðhaldi gagnvart fátækum en vill meira svigrúm fyrir ríkt fólk.