Ingibjörg Sólrún Gísladóttir, fyrrverandi formaður Samfylkingarinnar, segir Steingrím J. Sigfússon einn helsta örlagavald þess að úr varð að Samfylkingin og Sjálfstæðisflokkur mynduðu saman ríkisstjórn árið 2007.
Söguna af myndun þess skammlífa stjórnarsamstarfs og margar aðrar rekur hún í fyrsta þætti af hlaðvarpi Kratans, í samtali við Þórð Snæ Júlíusson framkvæmdastjóra þingflokks Samfylkingarinnar.
Ingibjörg Sólrún segir að eftir kosningarnar árið 2007 hafi verið stefnt að því að mynda ríkisstjórn án Sjálfstæðisflokksins, en Samfylkingin, Vinstri græn og Framsóknarflokkurinn hefðu saman verið með meirihluta á þingi. Það tókst hins vegar ekki að koma slíkri stjórn á legg.
„Ástæðan var einfaldlega sú að það var ekki traust. Það vantaði algjörlega þetta traust sem þarf að vera til staðar svo fólk geti unnið saman. Þar get ég nefnt aftur Steingrím J. Sigfússon sem aðalástæðuna fyrir því að þetta gekk ekki upp. Það var bara nákvæmlega ekkert traust á milli mín og Steingríms J. Sigfússonar,“ segir Ingibjörg Sólrún.
„Mér fannst hann vera hluti af þessari pólitísku menningu sem ég vildi sjá sem liðna tíð, þessa stjórnlyndu hugmynd um pólítík og svona, fyrirgefðu að ég segi það – karlrembupólitík – sem mér fannst vera mjög áberandi í hans fari og þeirra sem þar voru í forystu, hjá Vinstri grænum,“ segir hún einnig.
Síðar hafi svo komið í ljós, sem Ingibjörg og félagar í Samfylkingunni höfðu reyndar hugboð um árið 2007, að Steingrímur hafi verið „á fullu“ að reyna að koma á samstarfi Vinstri grænna við Sjálfstæðisflokkinn.
„Geir Haarde gerir grein fyrir því í nýlegri ævisögu sinni hvernig Steingrímur hafi staðið að málum gagnvart honum, við að reyna að komast í ríkisstjórn. En það var sama þar, Geir treysti honum ekki. Þess vegna varð það ekki að veruleika,“ segir Ingibjörg Sólrún.
Krafa Samfylkingarfólks var að komast í stjórn
Hún bætir því við að fyrst svo fór hafi ekki verið margt í stöðunni, en það hafi verið „algjörlega skýrt að Samfylkingin vildi í ríkisstjórn“.
„Samfylkingarþingmennirnir vildu í ríkisstjórn, fólk var búið að vera svo lengi utan stjórnar og mjög áhrifalítið í stjórnmálum, með þennan flokk sem þó var með þetta fylgi og þessar hugmyndir. Þannig að það var einboðið að reyna hvort hægt væri að landa því og það var skýr krafa á mig að landa stjórnarþátttöku, það var ekki þannig að ég væri að gera þetta upp á mitt eindæmi, þetta var það sem flokkurinn vildi og það sem þingmennirnir vildu, flestir hverjir. Og ég treysti Geir. Það auðvitað líka skipti máli.“
Lexía af samstarfi við Sjálfstæðisflokkinn
Ingibjörg Sólrún segir í viðtalinu að þrátt fyrir Geir H. Haarde sé mikill heiðursmaður sem gott hafi verið að vinna með og hægt sé að treysta, sem skipti máli í pólitík, hafi það verið hennar mistök að „halda að það skipti máli í rauninni þegar upp var staðið að það væri komið nýtt andlit á Sjálfstæðisflokkinn, nýtt og geðþekkara andlit og svona góður heiðursmaður eins og Geir væri þar í forystu“.
„Vegna þess að flokkurinn er eftir sem áður sá hinn sami. Hann er þessi mikla valdastofnun. Það skiptir ekki máli hver er þarna á „frontinum“, það er flokkurinn sem stofnun og breytist ekkert. Þetta er auðvitað það sem við fengum að upplifa í ríkisstjórninni með Sjálfstæðisflokknum og þetta er það sem Vinstri grænir fengu að upplifa í ríkisstjórn með Sjálfstæðisflokknum. Þetta er „lesson learned“ eins og maður segir,“ segir Ingibjörg Sólrún.