Pétur Marteinsson, oddviti Samfylkingarinnar í Reykjavík, lítur ekki á sig sem hefðbundinn stjórnmálamann. Hann fór ekki hina klassísku leið í gegnum stjórnmálahreyfingar með það að markmiði að verða borgarstjóri eða ráðherra; sá draumur hafi einfaldlega aldrei verið til staðar. Sjálfur telur hann að flestir upplifi hann fyrst og fremst sem venjulegan mann.
Hann ólst upp í Breiðholtinu og gekk nær alla sína skólagöngu í Hólabrekkuskóla, fyrir utan nokkur ár í Brussel þar sem faðir hans var atvinnumaður í knattspyrnu í Belgíu. Þar var hann í skóla frá þriggja til sex ára aldurs áður en fjölskyldan flutti aftur heim í Hólana. Strákarnir í Suður-Hólunum voru sannfærðir um að þeir byggju í besta hverfi landsins og gengju í besta skólann. Þeim fannst þeir vera með bestu kennarana og besta umhverfið.
Sérstaklega minnist hann þess að hafa glímt við talörðugleika. Hann átti erfitt með að bera fram R-hljóðið en í skólanum fékk hann hins vegar mikinn stuðning; hann hitti talmeinafræðing tvisvar í viku og vann markvisst með honum. Hann segir að kennararnir hafi aldrei látið honum líða illa vegna þessara erfiðleika. Þvert á móti hafi samskiptin verið einstaklega góð og kennararnir hafi lyft krökkunum upp og gefið þeim trú á sjálfum sér.
Æska hans var að öðru leyti ósköp venjuleg að hans mati, þó tímarnir hafi verið aðrir en þeir eru í dag. Hann rifjar upp að þegar hann var tólf ára og nýkominn í sumarfrí hafi afi hans spurt hvað hann hygðist gera um sumarið. Svarið hafi verið að spila fótbolta og vera með vinunum. Afi hans hafi hins vegar tilkynnt honum að hann myndi hefja vinnu í byggingavinnu daginn eftir. Þannig byrjaði hann aðeins tólf ára að vinna við húsbyggingar í Árbænum. Frá því í 7. bekk vann hann einnig með skóla um helgar, sem þótti sjálfsagt á þeim tíma.
Knattspyrnan skipti hann miklu máli á þessum árum. Hann vissi það ekki þá, en hann var lesblindur og það hafði áhrif á námið. Fótboltinn gaf honum hins vegar sjálfstraust og tilfinningu fyrir því að hann væri góður í einhverju. Hann byrjaði að æfa með Leikni ásamt vinum sínum, en fljótlega færðu þeir sig yfir í Fram í Safamýrinni, þar sem faðir hans hafði spilað. Frá sex ára aldri fóru þeir fjórir eða fimm strákar úr Breiðholtinu saman í strætó nokkrum sinnum í viku niður í Safamýri til að æfa og spila með Fram.
Hann segir Framarana hafa átt stóran þátt í uppeldi þeirra félaganna. Þetta hafi verið samfélag þar sem fólk hjálpaðist að og allir lögðu sitt af mörkum. Oft sé sagt að það þurfi heilt þorp til að ala upp barn, og hann telur að fólkið í Fram hafi átt ekki síður þátt í að móta þá en foreldrarnir sjálfir. Þeir hafi nánast alltaf verið í Safamýrinni, umkringdir félaginu og fólkinu þar. Að hans mati var þetta dásamlegur tími.
Hlustaðu á viðtal við Pétur hér: