Það verður seint sagt að stjórnarandstaðan á Íslandi sé læs á salinn. Hún vann sér það til frægðar á síðasta ári að hafa farið í heilaga vörn fyrir stórútgerðina vegna þess að ný ríkisstjórn sem vinnur fyrir fólkið í landinu vildi leiðrétta veiðigjöld og stækka hlutdeild almennings í arðinum af fiskveiðiauðlindinni. Þar var, aftur og aftur, látið sem dreifðari byggðir myndu tæmast, fjárfesting þurrkast upp og sjávarútvegurinn í heild berjast í bökkum ef málið yrði samþykkt. Á endanum þurfti að beita 71. grein þingskaparlaga til að stöðva málþóf vegna þess, sem þá var þegar orðið það lengsta í Íslandssögunni, og koma sanngjarnri hækkun veiðigjalda í atkvæðagreiðslu til samþykktar. Þar tók minnihlutinn skýra afstöðu með hinum fáu ríku á móti öllum hinum.
Og ekkert af dómsdagsspám þeirra rættist á endanum. Þvert á móti hafa stærstu útgerðir landsins þurft að gefa út jákvæðar afkomuspár vegna þess að hagnaður þeirra á síðasta ári var miklu meiri en þær höfðu þorað að vona og markaðsvirði þriggja skráðra útgerða jókst um 160 milljarða króna á sirka sjö mánuðum.
En hvað með eigendur bílaleigna?
Um jólin voru gömlu valdaflokkarnir svo alveg búnir að gleyma því að þeir höfðu unnið að því árum saman í ríkisstjórnum síðustu ára að koma á kílómetragjaldi og breyta vörugjöldum til að rétta við tekjuöflun til að standa undir viðhaldi á vegum og nýframkvæmdum í samgöngum. Þeir gátu enda aldrei klárað málið, en það gat ríkisstjórn Kristrúnar Frostadóttur og fyrir vikið verður grettistaki lyft í viðhaldi og nýframkvæmdum í samanburði við það sem var þegar Sjálfstæðisflokkur, Framsókn og fólk úr þeim flokkum sem nú sitja fyrir Miðflokkinn stýrði landinu.
Í stað þess að styðja málið sem þau mótuðu sjálf þá tóku þau upp varnarstöðu aðallega fyrir eigendur bílaleigna, sem hafa margir hverjir malað gull á undanförnum árum á því að leigja ferðamönnum bíla til að keyra um á íslenskum vegum. Frá 2011 og fram á síðsumar í fyrra hafði fjöldi slíkra bíla hérlendis fimmfaldast, farið úr 6.500 í 32.430.
Þótt það sé ekki pólitískt auðveld ákvörðun að ráðast í stórtækar kerfisbreytingar eins og þessar, sérstaklega þegar verið er að berjast við að ná niður verðbólgu og skila hallalausum fjárlögum á sama tíma, þá er það ábyrgt. Þetta er ákvörðun sem fullorðið fólk í pólitík felur sig ekki frá því að taka. Og það gerði ríkisstjórn Samfylkingar, Viðreisnar og Flokks fólksins.
Einbeittur brotavilji til að festa fátækt í sessi
Síðustu útspil hluta minnihlutans eru þó eiginlega þau furðulegustu. Það liggur ágætlega fyrir, líkt og dæmin hér að ofan sýna, að þessir flokkar vinna fyrst og síðast fyrir þá fáu og ríku og eru tilbúnir að láta aukningu á gæðum þeirra bitna á öllum hinum. Fyrst með fullkomlega fáránlegri hegðun og neikvæðri dyggðarskreytingu við atkvæðagreiðslu um framkvæmdaáætlun í kynjajafnréttismálum þar sem Miðflokkurinn setti á fót ömurlegan leikþátt til að staðfesta hversu mikið hann saknar þess tíma þegar tækifæri kvenna voru fyrst og síðast innan heimilis, þar sem þingmenn Sjálfstæðisflokks studdu við og hlógu með. Það gerðu þeir úr ræðustól, með þögulli hjásetu og með því að taka ekki afstöðu með kynjajafnrétti í atkvæðagreiðslum.
Steininn tók svo úr þegar Miðflokkur og Sjálfstæðisflokkur fóru í málþóf gegn frumvarpi um tengingu almannatrygginga við launavísitölu. Til að fólk skilji hvað málið fjallar um þá vill ríkisstjórnin að hækka örorku- og ellilífeyri þeirra sem fá hann greiddan úr ríkissjóði í takti við hækkun vísitölu þannig að sá hópur sem þiggur þær greiðslur, að uppistöðu með fátækasta fólk landsins, sitji ekki enn frekar eftir í samfélaginu.
Guðrún Hafsteinsdóttir, formaður Sjálfstæðisflokksins, sagði beinlínis í ræðu á þingi, þar sem hún sagði þetta versta mál ríkisstjórnarinnar, að hækkun á allra lægstu lífeyrisgreiðslum um örfáa milljarða króna á ári myndi „auka verðbólguþrýsting“. Á sama vettvangi sagði hún reyndar líka að í frumvarpinu væru atriði sem hún teldi nokkuð jákvæð. Frumvarpið er ein setning, líkt og sést á myndinni hér að neðan.
Það er semsagt fátækasta fólk landsins, sem margt hvert nær ekki endum saman, sem á að bera ábyrgð á verðbólgunni, ekki tekjuhæstu hóparnir sem fara að halda uppi mjög sterkri einkaneyslu. Fyrir þann hóp vill formaður Sjálfstæðisflokksins fjölga skattaglufum og lækka skatta, og gefa þannig eftir tekjur ríkissjóðs, svo hann geti farið í tvær skíðaferðir á ári, í stað þess að fara bara í eina.
En fátækasta fólk landsins má bara verða fátækara.